Bertus

Ik ben Bertus ten Caat. In No Name zit ik achter de drums, zing ik hier en daar een lied en doe ook nog wat aan de presentatie.

Samen met dorpsgenoot  Andre Damming was ik de oprichter van de band. Dat was al in1965-1966. Kan je nagaan hoe stokoud ik eigenlijk al ben... Maar de muziek en alles daar omheen houdt een mens jong en zolang ik het kan opbrengen en ze mij niet wegjagen doe ik mee. Mijn grote voorbeelden zijn de mannen van de Rolling Stones. Drummer Charlie Watts is minstens 10 jaar ouder dan ik en hij slaat er nog altijd lustig op los!!! De spirit van Mick Jagger inspireert me elke keer weer! En natuurlijk ook de grote dirigenten  Von Karajan en Bernstein die allebei tot op zeer hoge leeftijd muzikaal actief waren!

Vanaf mijn prilste jeugd ben ik al met muziek in de weer. In de eerste klas van de lagere school zong ik voor het eerst voor publiek!

Het was met de kerstviering in de kerk en een van de liedjes heette “midden in de winternacht...”

Toen we thuis een orgel kregen en mijn zus op orgelles ging zat ik ook vaak te prutsen op dat ouwe traporgel. Echt werk maakte ik daar niet van, ik kwam bij de drumband terecht en vervolgens ging ik voetballen want dat was stoerder dan trommelen in de fanfare.
Tenslotte gaf ik het voetballen er weer aan omdat het bandje met schoolvriendjes veel leuker was. Dat was in de tijd dat de Beatles en de Rolling Stones, the Who, the Kinks enz. de hitparades beheersten: de roemruchte jaren zestig! Na wat beginnersproblemen en wat veranderingen in de bezetting was in 1969 No Name een feit. 
Op de website komt binnenkort een uitgebreid overzicht van 35 jaar NO NAME.

Mijn eigen rol in de band was altijd al die van drummer, zanger en organisator. In het begin was ik ook nog half technicus en bouwde zelf grote luidsprekerboxen zodat het wat meer leek dan het was...

Ik heb prachtige avonturen beleefd met de band. Ik zou er een boek van kunnen schrijven. Doe ik geloof ik ook nog!  Over die eerste jaren bijvoorbeeld, als je alleen maar met muziek bezig bent. Hele zaterdagen waren Andre Damming en ik aan het spelen. Er zijn nog bandopnames bewaard gebleven uit die tijd. Prachtig om dat nu na zoveel jaar nog te kunnen horen.

Mijn rol in de band is nog altijd die van drummer-zanger-organisator. Muziek inspireert, muziek nodigt uit, muziek vraagt om uitdagingen. Het blijft fascineren, dingen te bedenken en uit te voeren waar heel veel mensen van uit hun dak gaan. Publiciteits-stunts bedenken die door kranten, radio en tv worden opgepakt. Verrassend ook, als je zonder die bedoelingen dat ook bereikt...

Grote feesten in tenten waar  1000 of 2000 mensen op de kop staan zijn het leukst om te doen. Op zulke avonden ben je een beetje de “popster” die je toch in je hart allemaal graag wil zijn. Maar ook op bruiloften en andere feestjes gaan we er vol tegenaan. Ik vind dat je wordt uitgenodigd om de mensen een plezierige feestavond te bezorgen en daar werk je met z’n allen keihard aan. Een van de dingen die No Name momenteel succesvol maken is de spirit en het enthousiastme van de band. Of het nu voor 50 of voor 5000 mensen is, we halen altijd alles uit de kast. Zo hoort het ook en ik geniet ervan als we dat met elkaar elke keer weer voor elkaar krijgen!!!

Ik heb natuurlijk nummers die ik heel graag speel en nummers die ik minder graag speel. Maar zelfs nummers als Wooly Bully en Honky Tonk Woman, die ik echt al bijna 35 jaar speel doe ik nog altijd met plezier. Het belangrijkste in muziek vind ik de emotie die erin wordt gelegd. Ik houd van de “recht uit het hart” muziek die door echte muzikanten wordt gemaakt  i.p.v. de verschrikkelijke plastic troep die je tegenwoordig per strekkende meter kan bestellen. Daarom houd ik van de echte muziek zoals die door de Stones (nog altijd!) wordt gemaakt, ik houd van muziek zoals de Beatles die maakte, de Who en meer bands uit de eerste jaren van de moderne muziek.  Maar ook bands van tegenwoordig zijn de moeite waard als ze tenm inste echt muziek maken! Ik kan ook intens genieten van klassieke muziek waarbij Beethoven bovenaan staat. Wie van muziek wil genieten in de volle breedte raad ik aan vooral ook naar de klasieken te luisteren. Het is meer dan inspirererend te beseffen dat die lui een paar honderd jaar geleden al die mooie dingen gewoon op konden schrijven en dat wij daar nu nog van kunnen genieten!

No Name, muziek,  is  mijn lust en mijn leven en ook al tweederde van mijn leven... 

Mijn drumstel is wat je noemt een echt ‘collectorsitem’. Ik kocht het ruim 25 jaar geleden op afbetaling bij muziekhuis Noël in Hoogeveen.  De ketels van de trommen zijn gemaakt van doorzichtig blauw plastic. Plexiglas o.i.d. Bij het programa Top-Pop werd indertijd hetzelfde drumstel in een rode kleur gebruikt. De klank van de set is nog altijd zeer goed.

Moest ik vroeger altijd het hele spul op en afbouwen, nu is alles op een rijdend podium gebouwd  inclusief alle microfoons en bekabeling waardoor op en afdbouwen een stuk sneller gaat!

No Name is een heel belangrijk deel van mijn leven. En doordat nu 2 van mijn drie dochters  en mijn zoon ook meedoen is het allemaal nog veel leuker geworden! Ik herinner me nog de avond dat ik in 1974 op weg ging naar de Tamboer in Hoogeveen om op te treden op een popfestival. De dag ervoor, 6 september, was Esther geboren. Onderweg bedacht ik hoe leuk het zou kunnen zijn als  dat bandje van ons over een jaar of  10-12 nog zou bestaan... Dan zou mijn dochtertje  haar vader ook nog eens bewust kunnen zien spelen.  Ik heb niet durven dromen dat zij en haar zusje en broertje  zelf ooit mee zouden doen zoals het nu gaat!

En ik durf nu wel een heel klein beetje te dromen van het moment waarop m’n kleinkinderen.....

 

Behalve met drummen en zingen heb ik me ook al heel lang met het schrijven van teksten bezig gehouden. Columns in kranten en op radio en tv maar ook liedteksten. Met No Name gaan we nu eindelijk die dingen ook eens serieus muzikaal  verwerken en opnemen. Een CD met veel eigen werk en met creatieve covers is een grote wens van me. En mijn allergrootste wens is dat ik nog eens een keer optreed op een echt heel groot feest. Iets als in een stadion ofzo.  En ik geloof verdomd dat we dat nog een keer redden ook!!!

Bertus