Esther

Ik ben Esther ten Caat, een van de zangeressen van No Name.
Ik ben geboren op 6 september 1974.

 

Ik heb altijd al gezongen met Tamara. We speelden ‘songfestivalletje’, waarbij we zelf liedjes bedachten en ook keihard zongen (tot groot plezier van onze ouders). We hebben hele cassettebandjes volgezongen met teksten als: Melange missing joe, Punteslijperdans en We wanna attractions (bedacht toen we een eindje aan het rijden waren en we naar een attractiepark wilden). Ons bandje heette ET (van Esther en Tamara- ET het monster heeft het van ons gepikt !) en later RUOK (uit te spreken als Are You Okay?). Maar verder echt serieus waren we er niet mee bezig.

We hebben wel es meegedaan aan een talentenjacht hier in Hollandscheveld , maar daar bleef het eigenlijk wel bij.

Totdat… we bij de band konden! In 1998 mochten we aantreden, en na hard werken (ahum) zijn we nu op dit punt aanbeland. We mogen onze eigen biografieën  schrijven! Okay, het was nog beter geweest als iemand anders het had gedaan, maar ja…  je kunt niet alles hebben.

Ik heb het enorm naar mijn zin in de band. Ik vind het leuk om te zingen, om te dansen, om een show te maken van het geheel. Maar het leukst vind ik dat we met ons cluppie samen een ontzettend leuk geheel zijn. We lachen heel wat af, maar hebben ook wel es flinke ruzie- maar het leuke daarvan is dat het ook gewoon kan. Het is, naar mijn mening, een hecht vriendenclubje, en ik zou er nog moeilijk zonder kunnen.

Mijn mooiste herinnering van een optreden is die van de Sixties-festivals in Emmen. Fantastisch. De sfeer, het applaus. Als ik er nu nog wat van terughoor- krijg ik nog kippenvel. Een bijzondere herinnering is 9 juli 1999. Hoogzwanger (uitgeteld op 26 juli) stond ik nog tot een uur te swingen op het podium. Wel wat last van mijn rug, en ook mijn buik begon een beetje in de weg te zitten. Iets te enthousiast geweest misschien? Misschien, want om 07.50u is Jurgen geboren. Letterlijk eruit gedanst…

Het is en blijft een uitdaging om van liedjes van anderen toch je eigen dingetje te maken.

Je moet ervoor zorgen dat mensen zich No Name herinneren, en niet de band die Abba speelde en de Jacksons bijvoorbeeld.

Het moet zo zijn dat als je een bepaald liedje hoort, je denkt: Hee, dat speelt No Name ook! Dat is in ieder geval mijn uitdaging binnen de band.

De mensen een hele avond boeien, een fijne sfeer creëren en de avond laten eindigen in één grote, stampende, feestende mensenmassa op de dansvloer (en ook buiten de dansvloer!).

Ik hoop dat we nog lang blijven bestaan, dat we nog vele feestjes tot een feest zullen maken, dat we nog veel lol zullen maken en beleven, en nog heel veel nieuwe acts in gaan studeren (want de voorpret is nog altijd het leukst).

Oh ja, mijn favoriete liedje van de band?? Eh… moeilijk. Ik vind Proud Mary leuk om te doen, ik vind de Tommy-medley schitterend en bij What’s Up luister ik met bewondering naar de krachtige stem van mijn zusje. Bij de Jacksons-medley is het altijd lachen, bij Wooly Bully ga ik helemaal uit mijn dak, en ga zo maar door. Het stomste liedje vind ik… heb ik een minst favoriet liedje? Eh, ja… maar dat blijft lekker mijn geheim..

Esther ten Caat